Sesja komercyjna promująca i prezentująca biurowiec Vibe w Warszawie. Ceglasta aluminiowa elewacja zmienia kolor zależnie od kąta padania światła, więc zamiast jednego ujęcia „wizytówkowego" obszedłem budynek dookoła — z ulicy, spod ściany, od torów, w górę i przez korony drzew. Drugą warstwą jest to, co budynek ma wokół siebie: dziedziniec z zielenią, ławki, wejście od strony ogrodu. Trzecią — jasny, biały hol z falowanym miedzianym sufitem.
Biurowiec Kreo Kraków w momencie, w którym budynek jest gotowy, a najemców jeszcze nie ma: hol z zieloną ścianą i recepcją z trawertynu skończony co do detalu, a piętro wyżej surowy beton i pusta przestrzeń przez całą kondygnację. Wrześniowe popołudnie kładło światło pasami na posadzce i to zostało osią sesji — zamiast doświetlać wszystko równo, oparłem kadry na tym, co robi słońce wpadające przez całą ścianę okien. Z zewnątrz odwrotnie: ciasne kadry na rytmie paneli i szkła, bez jednego ujęcia całej bryły.
Biurowiec Craft w Katowicach fotografowany tuż po oddaniu: hol już skończony, piętra jeszcze puste. Sesja miała pokazać jedno i drugie naraz — bryłę z miedzianymi żebrami elewacji i to, co realnie zastaje najemca, czyli surowy strop, pełną szerokość okien i widok z tarasu. Sierpniowy dzień w pełnym słońcu robi z takiej elewacji materiał sam w sobie
Przesuń, żeby zobaczyć kolejne
2024 · 25 kadrów
Sesja komercyjna promująca i prezentująca biurowiec Vibe w Warszawie. Ceglasta aluminiowa elewacja zmienia kolor zależnie od kąta padania światła, więc zamiast jednego ujęcia „wizytówkowego" obszedłem budynek dookoła — z ulicy, spod ściany, od torów, w górę i przez korony drzew. Drugą warstwą jest to, co budynek ma wokół siebie: dziedziniec z zielenią, ławki, wejście od strony ogrodu. Trzecią — jasny, biały hol z falowanym miedzianym sufitem.
▸ 1 / 25Architektura
▸ 1 / 13Architektura
▸ 1 / 23Architektura
Jeden dzień w Częstochowie, ale nie o sanktuarium. Wieża Jasnej Góry pojawia się tu raz, zza muru i przez ogrodzenie — całą resztę robią rzeczy z poziomu chodnika: trabant pod drzewem, corvette zaparkowana pod zakładem fotograficznym i ta sama corvette kilka godzin później, w nocy, hortensje nad pustą ławką, człowiek z siatką na ulicy bez nikogo. Czerń i biel wszędzie tam, gdzie kolor niczego nie wnosił; zostaje w dwóch kadrach, w których jest właściwie tematem. Miasto, które żyje z pielgrzymek, oglądane od strony, którą pielgrzymka mija. 
Kadry zbierane przy okazji, nie na jedno wyjście: luty i kwiecień, dwa wyjścia w tę samą szarość. Miasto oglądane w odbiciach i zza przeszkody — tory Warszawy Ochoty przez siatkę, nogi przechodniów w kałuży, latarnie w rozlanej wodzie, sylwetka za brudną szybą. Pałac Kultury wraca trzy razy i ani razu nie jest głównym tematem: w czerni i bieli wciśnięty między bloki, nad zielonym ludzikiem sygnalizatora, za szyldem PKP. Kolor zostaje tylko tam, gdzie sam się wepchnął